Uit de discussie die is ontstaan door de stelling: 'De huidige opleidingen tot ervaringsdeskundig begeleider zijn dienstbaar aan het systeem van de GGz' zijn veel verschillende visies en standpunten naar voren gekomen.
Er zijn verschillende onderwerpen uit de discussie te halen, die de komende tijd ook terug zullen keren om verder uit te discussiëren via de webkrant.
De oorsprong van ervaringsdeskundigheid is vanuit de cliëntenbeweging, als kritiek op het toen functionerende systeem. Er was (en is) een grote kloof tussen de behoeften van cliënten aan steun en de geboden steun door hulpverleners. De opleiding zou niet dienstbaar moeten zijn aan het systeem van de GGz, maar aan de cliëntenpolulatie en het eigen verhaal en de power van cliënten. De opleidingen zijn een voortvloeisel uit wat ontstaan is vanuit de cliëntenbeweging. Het is belangrijk dat de huidige ervaringsdeskundigen veelal hebben geleerd vanuit de cliëntenbeweging, vanuit het werk wat er wordt gedaan, van elkaar, in combinatie met cursussen/opleidingen.
Waartoe dient de opleiding? Is deze om mensen vaardigheden bij te brengen om hun ervaringsdeskundigheid in te kunnen zetten en/of mensen te scholen te werken vanuit de herstelvisie? Worden studenten te veel opgeleid tot regulier hulpverlener door het binnen de huidige opleidingen te houden? Ervaringen van studenten nu zijn deels dat ze worden opgeleid tot hulpverlener, in plaats van ervaringsdeskundigen.
Ervaringsdeskundigheid staat nog aan het begin, en het is nodig om een eigen plek te creëren en te behouden, waar deze deskundigheid meer ontwikkeld en uitgezocht kan worden, en waar er voldoende ruimte is deze steviger te maken, zodat ze beter ingezet kan worden bij de veranderingsprocessen binnen het huidige GGz-systeem en bij het ontwikkelen van een eigen aanbod vanuit herstelvisie.
Er is een brug nodig tussen de verwachtingen ten aanzien van competenties vanuit de verschillende manieren van werken, zodat er meer samenwerking mogelijk is tussen o.a. 'de huidige hulpverlening' en de herstelbeweging. Huidige systeem is een optelsom van verleden en heden, en dingen veranderen wel, maar veranderingsprocessen zijn langzaam. Ideaal zou zijn een goed werkende samenwerking tussen het oude en het nieuwe, waarin de goede elementen van de verschillende praktijken geïntegreerd kunnen worden. Dit kan zijn door visies tegen het licht te houden, bijvoorbeeld is het ziekte-model wel altijd een goed vertrekpunt voor behandeling, of in houdingsaspecten, bijvoorbeeld in het toepassen of juist loslaten van methoden en taalgebruik. Of in de manier waarop afdelingen zijn opgezet. In sommige delen kan opnieuw beginnen echter een gezonde beweging zijn, omdat er teveel energie gaat zitten in het overleven in het oude.
Wat is professionaliteit? Op dit moment wordt dit nog vaak gedefinieerd vanuit de perspectieven van de huidige hulpverleners, of wat hun vakgebied daarin voorschrijft. Ervaringsdeskundigheid kan hier een frisse blik op werpen, en huidige hulpverleners vanuit een ander perspectief laten kijken, ook ten aanzien van bejegening en verhouding tot elkaar. Ervaringsdeskundigheid zit in contact, in vertrouwen, geloven en willen openstaan voor elkaar. Wat betekent dit voor manieren van werken, omgang met elkaar en handelen? Is ervaringsdeskundigheid een concept, een 'bijvoeglijk naamwoord', een nieuwe, andere (niet altijd per se betere) manier van werken? Niet in alles hoeft het wiel opnieuw te worden uitgevonden, men kan van elkaar leren.
Waarin kun je ervaringsdeskundigheid inzetten? Is dit in begeleiding, of is dit in een breder veld inzetbaar. Een ervaringsdeskundige werkt vanuit de kennis opgedaan uit herstelprocessen van anderen en zichzelf. Is ervaringsdeskundigheid een kwaliteit of een concept en hoe kun je dit dan breder inzetbaar maken, zodat er een stevigere basis is en ook bijvoorbeeld huidige hulpverleners een andere manier van kennis met elkaar opbouwen.
Het is belangrijk de zorg in beweging te houden, en daar horen verschillende manieren van werken bij.