De belangrijkste vaardigheid die je als ervaringsdeskundige (of hulpverlener met ervaringsdeskundigheid) naar mijn mening moet beheersen, is het aan kunnen gaan van de dialoog. In je begeleidersrol zeer waardevol, om onbevooroordeeld je cliënten tegemoet te treden, maar zeker ook naar andere 'traditionele' professionals toe. Als ervaringsdeskundigen hebben wij immers nog een weg te gaan als het gaat om het ombuigen van het huidige hulpverleningssysteem.

Al heel wat traditionele hulpverleners zien de toegevoegde waarde van ervaringsdeskundigheid, maar er blijven altijd nog twijfelaars en tegenstanders op dit gebied. Volgens mij is het voornaamste probleem voor die laatste twee categorieën de onbekendheid met de mogelijkheden die ervaringsdeskundigheid biedt voor het in gang zetten en ondersteunen van herstelprocessen bij cliënten in de GGZ. Hier is dus voor ons nog heel wat werk te verzetten.

Die onbekendheid zal meer te maken hebben met 'angst voor het onbekende' dan met daadwerkelijke weerstand tegen ervaringsdeskundigen. Kreten als 'luis in de pels' en 'vechten voor erkenning', alsmede verplichtingen vanuit de organisaties om ervaringsdeskundigen in dienst te nemen werken niet in het voordeel van ons als ervaringsdeskundigen: in mijn optiek versterken ze de weerstand.

Het lijkt mij veel verstandiger en handiger om juist met die groepen hulpverleners in gesprek te gaan middels de dialoog. Gewoon van mens tot mens en vanuit de door hun aangegeven kaders proberen te kijken hoe je jouw eigen visie m.b.t. ervaringsdeskundige inzet formuleert. Probeer dus die ander eens de ruimte te geven hoe hij of zij ervaringsdeskundigheid ziet, zonder meteen richting aanval of overtuigen te gaan. Iemand jouw mening opdringen roept vooral weerstand op: denk aan hoe jij deed als jouw hulpverlener je van zijn gelijk probeerde te overtuigen!

Kortom: DE DIALOOG AANGAAN!