Bij de titel ‘Herstellen doe je zelf’ heb ik een vraagteken gezet. Ik ben er nog niet uit of dat wel zo is. De afgelopen maanden heb ik hierover nagedacht. Wat is herstel en wat heeft het voor mij betekend.
Herstellen, vrij vertaald, is weer goed, beter maken. Je moet ziek zijn om weer beter te kunnen worden. Het moet stuk zijn om het weer te maken.
Mijn rug is versleten. Het heeft lang geduurd voordat ik me daarbij kon neerleggen. Ik ben bij verschillende specialisten geweest. Allen hebben me hetzelfde gezegd: je rug is versleten. We kunnen de slechte wervels vastzetten. Maar de andere wervels zijn zo slecht dat bij een overbelasting de slijtage toeneemt. Op de lange duur betekent dit, dat ze mijn gehele rug vastzetten met alle gevolgen van dien. Vele operaties, veel revalidatie, veel ongemak. Het eindresultaat is, dat ik een stijve hark ben en dat het nog maar de vraag is of de pijn weg is. Nu heb ik last van een hernia. Opereren is geen optie vanwege de slechte toestand van mijn rug. Ik heb de afgelopen jaren ervaren dat als ik blijf bewegen, vaak rust, veel pijnstillers slik na een paar maanden de klachten afnemen. Als het niet anders kan een operatie, maar echt als het niet anders kan. Helaas ben ik niet in staat om mijn versleten rug te hertstellen. Dat zou en wonder zijn. Ik weet nu wat de mogelijkheden zijn en ik kan daar een keuze in maken. Ik heb leren omgaan met een slechte rug. Ik heb geaccepteerd dat ik een slechte rug heb.
Voor mijn psyche heb ik een soort gelijk verhaal. Vanaf mijn zevende jaar ben ik stemmenhoorder.
Als kind heb ik daar veel last van gehad. Op latere leeftijd heb ik veel aan zelfmedicatie gedaan door te experimenteren met allerlei soft- en harddrugs.
Op het moment dat ik vond dat ik niets meer te verliezen had, ben ik hierover gaan praten. Na een suïcidepoging kwam ik terecht op een PAAZ. Ik was toen 34 jaar. Voor die tijd wist ik niet beter dan dat dit bij iedereen zo was. Neuleptil was het medicijn dat ik voorgeschreven kreeg. Het werkte wel, maar dan lag ik zo ongeveer in een coma. De rest van mijn leven zou ik dit middel moeten blijven slikken. Na de tweede crisisopname kreeg ik het advies om me op te laten nemen in Psychiatrisch ziekenhuis de Grote Beek. Ik wilde dat niet en ben mijn heil gaan zoeken in het alternatieve circuit. Aurahelers, handopleggers, paragnosten, hypnosetherapie, prof. Romme en nog vele anderen. Uit eindelijk ben ik terechtgekomen bij een para-psycholoog in Utrecht. Een mooie combinatie: wat ik hoorde kon hij zien. Het ging niet goed met mij. Ik had mijn medicijnen en combineerde die met alcohol en drugs. Ik was rijp voor een opname. Na een overleg met mijn broers en zussen heb ik me laten opnemen. Een jaar ben ik intensief bezig geweest met mijn psyche. Na een jaar ben ik met ontslag gegaan. Mijn familie en het behandelteam hadden daar andere gedachten over. Ik heb veel geleerd bij mijn opname en heb het idee dat ik van elke expertise gebruik gemaakt heb. Nu is het 2009, nog steeds hoor ik stemmen. Ik weet niet beter en ben nu zover dat ik mijn stemmen niet wil missen. Het lijkt mij verschrikkelijk om een leeg hoofd te hebben.
Nu ben ik 52 jaar. Ik ben twee keer getrouwd geweest en heb drie kinderen. Ik werk twaalf en een half jaar bij GGzE als coördinator cliëntenparticipatie. De laatste twaalf en een half jaar zijn belangrijk voor mij geweest. Je mag zijn wie je bent. Ik heb geaccepteerd dat ik ben zoals ik ben en kan er mee omgaan. De ene keer beter dan de andere keer maar toch. Ik heb de regie in handen en kan beslissingen nemen en keuzes maken op basis van eigen ervaringen. Dat heb ik geleerd en dat is mijn herstel.
Mijn rug wordt niet beter. Mijn stemmen zijn een belangrijk deel van mij, die ik voor geen goud wil missen. Ondanks dat blijft het me soms in negatieve zin achtervolgen.
Eind december vorig jaar vond ik een briefje in de bus van mijn tweede vrouw met de boodschap dat het beter voor mijn dochter zou zijn om mij niet meer te zien. Ik ben een kort geding gestart. Tot mijn grote verbazing lag mijn dossier op de tafel bij de rechtbank. Een zwaar verslaafde schizofrene man. Ik kan wel vinden dat ik “hersteld “ ben, maar vind een ander dat ook? In mijn werk is het normaal om een geest te hebben die anders werkt dan bij een doorsnee burger. Daar is het bijna een voorwaarde om te kunnen werken.
Gemeen is het om te gebruiken voor je eigen gelijk. Het dossier is 15 jaar oud en in die 15 jaar is er veel gebeurd. Dat vond de rechter ook. Het dossier is van tafel gegaan. Ik ben in het gelijk gesteld en zie mijn dochter weer.
Helemaal herstellen doe je nooit. Herstellen doe je zelf: daar zit veel in. Je kan leren om met jezelf om te gaan. Nu de andere nog.
Groet Christ