Is ervaring nu een meerwaarde of niet: een vraag die bij velen speelt. Kan een cliënt zelfstandig beslissingen nemen of niet? Gaat cliënt samen met een hulpverlener hand aan hand een strijd aan voor een menswaardig bestaan in de maatschappij van nu en bestrijden ze samen de taboes die soms de maatschappij te lijken te beheersen?

Allemaal vragen die bij veel mensen vragen oproepen. In mijn visie zijn deze vragen raar, want zoals zo velen zeggen: een hulpverlener en cliënt kunnen ook van rol wisselen. Een hulpverlener kan cliënt worden en cliënt kan hulpverlener worden. Zou een hulpverlener als hij/zich verplaatst in cliënt taboes op zich af willen zien komen. Schizofreen is nooit alleen. Eens gek altijd gek. Dit zijn enkele voorbeelden en dan heb ik het nog niet over de media die handig inspelen op het gezichtsveld van vele burgers. Waarom heeft dit incident plaatsgevonden? Al snel wordt erbij gezet dat hij/zij is onder psychiatrische behandeling is. Het wordt benadrukt! Er wordt nooit bijgezet dat hij/zij werd opgejaagd door een maatschappij die bevooroordeeld is en zich niet wil aanpassen aan kwetsbare burgers.

Ik vind dat iedereen het recht heeft om gelukkig te zijn en zijn eigen beslissingen te kunnen nemen. Als jij een keer uit wil slapen dan slaap je uit. Op een afdeling word er geacht dat je, je bed uitkomt om aan een programma mee te doen. Er is me nooit gevraagd waar wil je morgen aan gaan werken. Nee ik moest in therapie mandala’s kleuren. Waar is de eigen regie?

Zorg op maat is eigenlijk een rare stelregel. Ik zou het liever noemen: zorg van elkaar. Ik heb geleerd als cliënt van hulpverlener. Maar ik weet zeker dat een hulpverlener ook kan leren van een cliënt. Als ik een paar voorbeelden mag noemen (overlevingskracht, wegen bewandelen die soms onbegaanbaar lijken, vechten om overeind te blijven). Waarom zijn sommige hulpverleners zo beschermend tegen over een cliënt en waarom worden beslissingen uit handen genomen. Is een hulpverlener ook niet groot geworden met vallen en opstaan en hebben hun ouders nooit gezegd leer toch van je fouten.

Het hele verhaal is eigenlijk maar verteld voor een essentieel ding en dat is: Laat een mens een mens zijn laat hem leren van dingen die niet goed gaan, kijk waar je samen kan werken, kijk hoe je zelf behandeld wil worden. En laat iedereen genieten van de wereld op zijn of haar manier.